وقتی با یک کمی صداقت به زندگیم فکر می کنم بی نهایت سئوال،سئوال بی جواب توی ذهنم میاد.سئوالهایی که هر چه بیشتر به اون ها فکر می کنم کمتر می فهممشون،اونوقت از این زندگی به گوشه ی تنهاییم پناه می برم،غافل از اینکه اون هم جزئی از زندگیم.هیچوقت نتونستم رؤیا هایم رو با زندگی واقعیم هم سو کنم.گاهی خم میشم دم گوشم و با خودم حرف می زنم و حرف خودمم نمی فهمم.شاید اگه یک نقاش بودم تنها چیزی که می تونستم بکشم،یک تابلوی سیاه بود.وقتی به دور وبرم نگاه می کنم،می بینم همه ی ادم ها با این وضعیت کنار اومدن و به این زندگی تکراری عادت کردند،عادت؛کلمه ای که همیشه تو زندگیم جریان داره و هیچوقت معنی اون رو نفهمیدم.

---